El Coríu Repunante

Hai delles vegaes que por más que lu camiento, nun soi quien a pescancia 'l significáu de la pallabra xusticia. Nesta sociedad que nos tocó vivir, munches vegaes pue ún ser pa güeyar cualesquier escándalu pela cai y pasa'l coche patrulla y nin parar siquiera mentanto el pacón de turnu-y abre la tiesta a otru y otres, como por exemplo, en Sevilla, faer un escarniu de la pallabra xusticia. El casu ye que yo nun veo bien que la xente se dedique a, como lu llamen ellos, okupar les cases de otra xente, anque esta xente nun pare por elles. Pero el casu que tamos tratando equí, ye bien estremáu. Estos okupas, dediquense dende fai 5 años a llabor social nel barriu de les Cases Vieyes, usando pa ello'l solarucu mentao enantes y entamando actividaes culturales y d'ociu, cosiquina qu' a les autoridaes y al abogadón de turnu, sentaron-yos como un fesoriazo nos tolanos. Entós y estremando diferencies, ye bien asemeyáu al casu la nosa llingua, ye una cosa cultural, que muncha xente n' Asturies velo bono y abondo granible pero les autoridaes, toas gayoleres, faenla enterrase embaxo tierra pa amenorga'l ruidu que puean meter...lo que nun cuentan, ye que la llingua, sientese por dientro, non por fuera...

Voi aniciar esti blog con un relatu breve fecho nel cursu d'asturianu básicu que toi faciendo en Grau y correxío pol "profe" Xosé Lluis Rodríguez Alberdi, que tenía déllos fallos. Espero que vos preste y ya diré poniendo más cosiquines...

"Guapu, perguapu ye esti neñu, quiérolu yo más...", y la güela nun paraba da-y chuchos; dába-y lo mesmo que llegara pa la mesa coles manes puerques y llenes de llamuerga. Y tando en casa, entá nun-y daba más, pero pela cai y cola xente mirando, poniase tou coloráu cuando güela se-y arimaba y baxaba les escaleres toa alloriada pa achuchalu y ximielgalu pa un llau y otru ensin parar.

"Güel bien el pote, güe", díxo-y pa ver si dexaba d'espelurcialu d'una vegada, al par que-y metia déllos emburrioninos pa escapar d'aquel abrazu del demoniu, pero nada, yera igual que'l d'un osu, que cuando güeyaba algo que-y prestaba, nun lo soltaba nin alloriáu. "Ai, fíu, préstame tanto que te güela bono'l pote que te fai to güela, meyor sabrá...", y vuelta otra vegada a ximielgalu, nun había manera. "¡Cagunmimantu, güela, como sigas nesti plan, nun vuelvo más comer, ho...!", y ye que con 30 años, hai delles coses que yá nun son lo mesmo...